Niemieccy naukowcy z Kliniki Neurologii Uniwersytetu w Bochum (Niemcy) opublikowali raport dotyczący skuteczności stosowania immunoglobulin w leczniu różnych chorób. Grupa wokół profesora Ralfa Gold’a od piętnastu lat rozpracowuje mechanizmy działania przeciwciał w badaniach podstawowych i klinicznych, i w opublikowanej w “Nature Clinical Practice Neurology” pracy, naukowcy przedstawiają aktualny stan nauki w tej dziedzinie i możliwości terapii immunoglobulinami.
Kiedy własny układ odpornościowy skieruje się przeciw nie temu wrogowi, co powinien, może to przynieść opłakane skutki. Jeśli własne komórki zostaną rozpoznane jako obce, komórki układu immunologicznego zniszczą je. Tak dzieje się na przykład w stwardnieniu rozsianym (SM), chorobie neurodegeneracyjnej o podłożu autoimmunologicznym, gdzie atakowane są własne komórki tworzące warstwę izolacyjną wokół neuronów. Podobnie dzieje się w syndromie Guillain-Barré’a. Obydwie choroby prowadzą do paraliżu. Pomocne w leczeniu tych chorób są białka - immunoglobuliny, których zadaniem jest neutralizowanie limfocytów atakujących własne komórki.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat odnotowano liczne sukcesy w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych o podłożu autoimmunologicznych. “Dzieje się tak, ponieważ polepszyliśmy terapię poprzez zastosowanie dożylne preparatów opartych na immunoglobulinach“, mówi prof. Gold.
Immunoglobuliny to białka produkowane przez limfocyty B układu odpornościowego. Jednym swoim końcem wiążą się one do obcych ciał (antygenów) i neutralizują je. W chorobach autoimmunologicznych, immunoglobuliny unieszkodliwiają inne przeciwciała, które wywołują stan zapalny, a także różne substancje przyczyniające się do powstania stanu zapalnego w organiźmie. Niewielka ilość immunoglobulin potrzebna do jednej terapii pozyskiwana jest z plazmy pochodzącej od ok. 5-10 tys. zdrowych dawców krwi. Badania kliniczne wykazały skuteczność terapii immunoglobulinami wielu chorób autoimmunologicznych, jak np. syndromu Guillain-Barré’a, stwardnienia rozsianego, licznych neuropatii, zapalenia skórno-mięśniowego (dermatomyositis), czy miastenii (myasthenia gravis). “Doszło do tego, że immunoglobuliny ze względu na bezpieczeństwo takiej terapii, są dziś stosowane również w chorobach, o których podłożu jeszcze niewiele wiadomo“, mówi prof. Gold.
Coraz bardziej ograniczona jest jednak ilość dostępnych na rynku immunoglobulin, co powoduje, że terapie są coraz droższe. W związku z powyższym autorzy raportu sugerują zwrócenie uwagi na konieczność bardziej efektywnego dozowania przeciwciał w zależności od rodzaju schorzenia.
hlbiotech
źródło: Bionity.com
———————————
Oryginalna publikacja: Ralf Gold, Martin Stangel and Marinos C Dalakas, ‘Drug Insight: the use of intravenous immunoglobulin in neurology—therapeutic considerations and practical issues”, Nature Clinical Practice Neurology (2007) 3, 36-44, doi:10.1038/ncpneuro0376
Tłumacz bądź autor polskiego tekstu nie podpisał się. Powołuje się na badania niemieckiej kliniki, dla mnie jednak to zbyt mało. Problem dotyczy mnie osobiście. Nie mogę na dzisiaj mieć przeszczepu nerki ze względu na pozytywny test cytotoksyczny i brak możliwości leczenia przeciwkrzepliwego (lupus nefritis i syndroma antyfosfolipidi). Proponowana terapia to pulsy (solumedrol+immunoglobuliny w jednej dawce).
Proszę o opinię na temat takiego leczenia. Zdaję sobie sprawę z trudności jakiegokolwiek komentarza bez znajomości mojej dokumentacji przebiegu choroby.
Komentarz przez Jolanta — październik 4, 2008 @ 3:19 po południu
Szanowna Pani,
nie udzielamy, niestety, żadnych porad medycznych, farmakologicznych ani prawnych jak również poradami takimi nie są informacje prezentowane na naszych stronach. W każdym przypadku z odpowiednimi pytaniami i wątpliwościami natury medycznej należy skonsultować się z lekarzem!
Redakcja
Komentarz przez hlbiotech — październik 4, 2008 @ 3:45 po południu