Wprowadzenie na uczelnie wyższe przedmiotu przybliżającego wiedzę o własności intelektualnej oraz współpracę między uniwersytetami, mającą na celu praktyczne wykorzystanie dóbr intelektualnych - postulowali uczestnicy konferencji naukowej w Senacie.
“Przekazywanie wiedzy jest najważniejszym zadaniem uczelni wyższych. Studenci dzięki tej wiedzy, mają szansę wnosić własny wkład w rozwój nauki. Powinni jednak być świadomi swoich praw do tworzonych dóbr intelektualnych i tą wiedzę powinni także móc zdobywać na uniwersytetach” - powiedział wiceprezes Europejskiego Urzędu Patentowego, prof. Manuel Desantes.
Prof. Desantes dodał, że dla właściwej edukacji studentów w dziedzinie wiedzy o własności intelektualnej, konieczne jest przeszkolenie w tej dziedzinie samych wykładowców oraz współpraca wszystkich uczelni wyższych, promujących zdobycze intelektualne swoich podopiecznych.
Dyrektor Europejskiej Akademii Patentowej, Noel Campling zaznaczył, że bardzo istotne jest także wykorzystanie praktyczne zdobyczy intelektualnych. “Wynalazcy muszą być świadomi swoich praw autorskich, równocześnie jednak powinno im zależeć na zainteresowaniu swoim odkryciem firm, które mogłyby zainwestować w praktyczne wykorzystanie wynalazku” - mówił Campling.
Swoimi doświadczeniami w kształceniu w dziedzinie własności intelektualnej podzielił się Peter van Dongen z Urzędu Patentowego Królestwa Niderlandów. Według jego opinii chcąc przyczynić się do zwiększenia praktycznego wykorzystania zdobyczy intelektualnych, należy edukację w tej dziedzinie przystosować do potrzeb konkretnych wydziałów.
“Według polskich standardów edukacyjnych na naszych uczelniach przedmiot o tematyce wiedza o ochronie własności intelektualnej powinien być prowadzony na wszystkich wydziałach z wyjątkiem filologii i teologii. Standardy są jednak zbiorem reguł kształcenia, a nie zasadami i uczelnie same decydują, w jakim zakresie wprowadzić je w życie” - podkreślił przewodniczący Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, prof. Jerzy Błażejkowski.
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Olaf Gajl przedstawił programy ministerstwa wspierające upowszechnianie wiedzy o własności intelektualnej. Należą do nich “Patent Plus” i “Kreator Innowacyjności”.
“Patent Plus” ma usprawniać transfer technologii z jednostek naukowych do gospodarki poprzez wsparcie uzyskiwania ochrony patentowej wynalazków i ułatwienie pozyskiwania w tym celu partnerów biznesowych. Ma to być osiągnięte m.in. poprzez refundację kosztów niektórych etapów postępowania patentowego.
Zadaniem “Kreatora innowacyjności” jest wdrożenie procedur zarządzania własnością intelektualną na uczelniach, komercjalizacja technologii, obsługa baz danych przedstawiających wyniki prac badawczych, dofinansowanie zakupu aparatury badawczej oraz udziału w wystawach i targach.
Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej powstał 28 grudnia 1918 roku. 10 listopada 1919 roku Polska przystąpiła do Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej, według której każdy, kto dokonał prawidłowego zgłoszenia wynalazku w jednym z państw Konwencji, otrzymał 12-miesięczne prawo pierwszeństwa, pozwalające mu na zgłoszenie tego samego wynalazku w tym okresie w innym państwie Konwencji.
Drugą ważną międzynarodową umową patentową był Układ o Współpracy Patentowej, który Polska ratyfikowała 26 grudnia 1994 roku. Według niego historia zgłoszenia patentowego dzieli się na dwie fazy: międzynarodową, prowadzoną przez określone urzędy patentowe oraz krajowe prowadzone oddzielnie we wszystkich krajach. Podczas fazy międzynarodowej zgłoszenie jest najpierw przekazywane do Międzynarodowego Organu Poszukiwań, który sporządza raport wskazujący na wynalazki zbliżone do zgłaszanego, a następnie podlega badaniu przez Międzynarodowy Organ ds. Badań Wstępnych. Faza międzynarodowa kończy się zwykle po upływie 30 miesięcy od daty zgłoszenia wynalazku, po czym można rozpocząć fazy krajowe.
Anna Kondek
źródło: dzięki uprzejmości PAP - Nauka w Polsce
